در دل خود كشيده ام نقش جمال يار را

پيشه خود نموده ام حالت انتظار را

ريخته دام ودانه شه از خط وخال خويشتن

صيد نموده مرغ دل برده از او قرار را

سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل

تا كه مگر ببينم آن طرّه مشكبار را

دولت وصل او اگر يكشبي آيدم بكف

شرح فراق كي توان داد يك از هزار را

چشم اميد دوختن درره وصل تابكي

برده شرار هجر او از كفم اختيار را

ايمه برج معدلت پرده زچهره برفكن

شوي زچشم عاشقان زآب كرم غبار را

سوختگان خويشرا كن نظر عنايتي

مرهمي از كرم بنه ايندل داغدار را

حيرانرا از جلوه اي از رخ خويش مات كن

تا رهد از خودي خود ترك كند دياررا

 

اللهم عجل لوليك الفرج

 

 دير زمانيست كه درجستجويت پروانه وار مي سوزم

عشق يعني خلوت عاشق به شب، جانماز نيمه باز

عشق يعني لحظه ي تكبير روح، جسم خاكي غرق در احرام نور

عشق يعني اشك توبه در قنوت، خواندنش با نام غفارالذنوب

عشق يعني چشمها هم در ركوع، شرمگين از نام ستارالعيوب

عشق يعني سر سجود و دل سجود، ذكر يارب يارب از عمق وجود

عشق يعني لحظه ي ناب دعا، التماس ديدن رخسار يار!

اللهم عجل لوليك الفرج

 باز از تو مي نويسم ، اي تمام هستي جهان

از تو مي نويسم اي مسافر دل جهان                 شعله شعله آتشي به پاست در درون من

تند و پرشتاب هر چه مي رود جلو زمان ...

از خودم سوال مي كنم هميشه : از زمين              تا شما چقدر فاصله است ، چند كهكشان ؟!

تا شما كه مويمان سپيد شد به راهتان

تا شما كه فرش راهتان شده است آسمان              روزهاي هفته كارمان شده است انتظار

عصرهاي جمعه بغض گريه هاي  بي امان ...

جمعه هم گذشت و تو نيامدي و من هنوز             از تو مي نويسم اي تمام هستي جهان

 

 اللهم عجل لوليك الفرج 

 

هلال نقره اي ماه، آسمان رمضان را روشنايي بخشيده است

امشب من با مهتاب به درد دل نشسته ام و حضور مهدي را تمنا مي کنم تا آسمان دلم را با آمدنش مهتابي سازد